Het was niet onverwacht, het was wel heel snel gegaan. Acht weken tussen ‘we kunnen niks meer voor u doen’ en ‘vandaag nemen we afscheid van…’.

In die acht weken werd er niet meer gelachen, het was zwaar, het was intensief, het was veel.

Vanuit zijn stoel, later vanuit zijn eigen bed, en weer later vanuit het ziekenhuisbed in de woonkamer, heeft hij gedeeld hoe hij zijn eigen afscheid voor zich zag.

Hij was duidelijk, altijd geweest. Rechtlijnig was ook een woord wat bij hem paste. Het was zijn afscheid, dus moest het precies zo en niet anders. Geen ruimte voor de ideeën en de wensen van de mensen die hij achter ging laten.

De laatste uren gingen snel, ’s ochtends hadden ze zich niet gerealiseerd dat dit zijn laatste ochtend zou zijn. Eind van de middag kwam ik.

Zijn vrouw en zijn kinderen. Met hen sprak ik. Dochter pakte het kladblok met zijn instructies erbij. Zoon pakte het mailtje van de verzekering erbij.

De tekst op het kladblok was helder, heel helder. Het was een compleet draaiboek. Van ‘dit is de tekst voor de kaart met deze regelafstand’ tot en met ‘wie waar moet zitten’.

Het mailtje van de verzekering was ook helder, heel helder. Hij was ooit verzekerd geweest. De laatste acht jaar had hij geen premie betaald. Een compleet overzicht van alle herinneringen was bijgesloten.

Dit mailtje was de vorige dag binnengekomen. Zoon had een paar dagen geleden gedacht ‘hoe gaan we al zijn wensen betalen’ en
‘voor welk bedrag is pa eigenlijk verzekerd’. Hij heeft het hem maar niet meer verteld.

Geen verzekering, zelf geen spaarpotje, kinderen geen spaarpotje. Wel veel mensen om hen heen. Mensen die het fijn vinden om iets
voor hen te kunnen doen.

De kaart werd ontworpen door een nichtje en digitaal verspreid, een oud collega timmerde zijn kist, een buurvrouw maakte een bloemstuk, de beheerder van het wijkcentrum stelde de zaal beschikbaar, als vervoer werd zijn eigen station wagen gereden
door zijn broer.

Zwart/wit gezien kwam het allemaal niet helemaal overeen met zijn ‘instructies’. De ideeën en de wensen van de mensen die hij achterlaat hebben ook ruimte gekregen. Omdat het ook hun afscheid van hem was, omdat zij verder gaan, omdat het anders financieel niet allemaal haalbaar zou zijn geweest.

Toen ik wegging, na ons eerste gesprek, liep zijn dochter mee naar de deur. ‘Wat fijn dat je zo creatief met ons meedenkt, we krijgen weer wat lucht, het hele zware van de afgelopen TIJD is doorbroken.’

Nathalie de Vries
Oer de Feart 10
8502 CN Joure
06-29023236
nathalie@TIJDuitvaartBegeleiding.nl