Heel kort nadat de jongste was geboren werd hij ziek. ‘De kleine’was inmiddels een man van 23. Zoveel jaren had hij, vanaf de zijlijn voor zijn gevoel, nog geleefd. Op bijna geen enkel punt was dit het leven wat hij voor zichzelf had gezien.
Hij zou carrière maken, een stuk aan het huis bouwen, voetballen met zijn jongens, op zondag voetballen met de jongens, met haar weekendjes weg, een hond had ook op zijn lijstje gestaan.

Het was een leven geworden van bijna volledig op bed liggen. Een leven van via FaceTime kijken naar de voetbalwedstrijden van zijn jongens en van de jongens. De aanbouw kwam wel, maar met een andere reden. De weekendjes weg, waren momenten met z’n tweetjes in het ziekenhuis geworden. De hond is er niet gekomen. Zij had haar handen vol aan fulltime werken, drie jongens en een man die haar nodig had. Wat wel was uitgekomen, was die band met zijn jongens. In welke fase ze ook zaten, pa was er altijd geweest. Met een luisterend oor, advies, typische pa grapjes.

De paar zaken waar hij voor zijn gevoel nog wel invloed op had, waren hem heilig. Zo ook zijn eigen afscheid. Het gesprek ging alleen niet over hem. Het gesprek ging over wat fijn zou zijn voor zijn vrouw en voor zijn jongens. Behendig als hij was wist hij elke vraag zo te beantwoorden dat hij weer uitkwam bij hen. Een tweede gesprek volgde. Op zijn initiatief. Hij had ons gesprek meerdere keren afgedraaid in zijn hoofd en kwam tot de conclusie dat ook zijn ideeën en wensen uitgesproken mochten worden. Heel kort daarna hebben we al die wensen en ideeën werkelijkheid laten worden. Een afscheid van een leven dat anders liep dan gedacht. Een afscheid van een leven langs de zijlijn. Een start van een leven zonder hem.

Nathalie de Vries
Oer de Feart 10
8502 CN Joure
06-29023236
nathalie@TIJDuitvaartBegeleiding.nl