Het hing niet aan de muur of aan de keukendeur. Het had in z’n hoofd gezeten. Een aftelkalender. Zo eentje waar je 1x per dag een dag kunt wegstrepen. Zo eentje waarop je precies kunt zien hoeveel nachten nog tot die ene dag. Z’n ouders vroegen zo af en toe, zo onder het eten of onder het stofzuigen, ‘hoeveel nog’. En dan wist hij dat. ‘Nog 36 dagen mem’. ‘Nog 7 dagen heit’.

Hij had ze eigenlijk dubbel. Twee memmen en twee heiten. Vier mensen voor wie hij de wereld was. Vier mensen die elke stap in z’n leven hadden gezien. Vier mensen die zich verantwoordelijk voelden om hem groot te brengen tot een stabiele man. Een was zijn ‘echte’ vader, een zijn ‘echte’ moeder. Een was zijn tante. En een was zijn oom. Oom en tante konden geen kinderen krijgen. Wat een verdriet was dat geweest. Tot die dag dat zijn zus en haar man kwamen vertellen dat zij zwanger was. Vanaf die dag waren ze ‘met z’n vieren in verwachting’. In verwachting van nieuw leven. In verwachting van herinneringen maken. Bijna bij elke stap die hij had gezet, waren ze met z’n vijven geweest.
Mem en tante konden een enkele keer dagdromen over ‘later’. Als hij dan vader zou worden, dan zouden zij beppe worden. En dan…
konden ze nog een keer zo genieten. Dat ‘later’ komt niet.

Op zijn aftelkalender blijven de laatste vijf vakjes leeg. De laatste vijf vakjes tot aan die dag met een cirkel eromheen. Die dag zou hij 16 jaar worden. Hij is aangereden op weg naar school. Omringd door zijn vrienden.
Op de weg die hij al zo vaak gefietst had. In plaats van een groot feest organiseerden we een groot afscheid. Vier mensen en daaromheen heel veel anderen. Alle ruimte kregen zijn vrienden om te helpen, alle ruimte kregen zijn vrienden om te vertellen wat zij zouden willen. Waar gaan we samenzijn om afscheid te nemen? Waar luisteren we naar? Wat gaan we doen? Wie mogen erbij zijn? Wie wil er wat vertellen? Hoe…?

Het hangt niet aan de muur of aan de keukendeur. Het zit in hun hoofden. Een kalender. Zo eentje waar je 1x per dag een dag kunt wegstrepen. Zo eentje waarop je precies kunt zien hoeveel dagen er al voorbij zijn vanaf dat berichtje. Als je één zou vragen, zo af en toe, zo onder het eten of onder het stofzuigen, ‘hoeveel al’. Dan weten ze dat. ‘Al 9 dagen’. ‘Al 43 dagen’. Zo lang leven ze al zonder hem.

Nathalie de Vries
Oer de Feart 10
8502 CN Joure
06-29023236
nathalie@TIJDuitvaartBegeleiding.nl